اشتراک گذاری در twitter
اشتراک گذاری در whatsapp
اشتراک گذاری در telegram

[secondary_title]

مناطق نفتخیز جنوب در دو سالی که گذشت

احمد محمدی

وقتی وزیر نفت از میان مدیرانی که کاندیدای مدیرعاملی مناطق نفتخیز بودند و نام های پرطمتراق نفت؛احمد محمدی را به مدیرعاملی برگزید نشان داد که به آینده ی صنعت نفت می اندیشد و به جای انتصابات شابلنی و‌ کپی کاری مرسوم این بار میخواهد برای آینده ی نفت دوراندیشی کرده و کادر سازی کند.
نفت اما همانند قصه های فولکلور مناطق بومی اش پر از آلازنگی های آتش بر دهانی بود که بر طلای سیاه چمباتمه زده و سالیان درازی بود که همه چیز را در سیطره داشتند و در همان ابتدا و با اعلام نام مدیر جوان بر پیکره ی نفت شوریدند.
و این اما کار مدیر جوان را سخت می کرد و احمد محمدی که یک مدیر تکنوکرات است که سالها در مدیریت فنی نفت و اداره کل حفاری تقریبا در تمامی رده ها کار کرده است و یک نفت شناس واقعی بود و در بحث فنی مدیری درجه یک محسوب می شد این بار باید در بعد مدیریتی و سازمانی نیز توان خود را به معرض نمایش و محک می گذاشت.
از همان روزهای اول عده ای که فکر می کردند یک جوان بی تجربه را در چنگ دارند که می توانند به راحتی بر او‌ و مناطق نفتخیز حکومت کنند متوجه ی اشتباه محاسباتی خود شدند و احمد محمدی جوان با استقلال رای و بدون احساس دین و وام به کسانی که قطعا برای سوء استفاده به گرد او آمده بودند شروع به تغییرات مدیریتی در مناطق نفتخیز جنوب نمود.
با هر انتصاب او و برکناری هر مدیر؛داد این افراد به آسمان رفت و طبق روال منسوخ و منحط سالیان قبل؛مافیاها دسته دسته به سمت تهران و دفتر وزیر روانه شدند اما این بار وزیر نفت که خود تاوان داده ی اجرای مشی صحیح و باج ندادن به مافیاها است و به خوبی چنین تیم هایی را میشناخت با زدن دست رد به سینه ی آنها و حمایت همه جانبه از مدیرعامل خود آنها را از اعمال فشار از بالا ناامید و ناکام ساخت.

هر انتصاب احمد محمدی در حوزه ی جوانان که از قضا تمامی آنها نخبگان دانشگاه هایی چون دانشگاه صنعتی شریف و دانشکده ی نفت هستند آینده ی مدیریتی نفت را تضمین کرده است.
مافیاهای نفتی که حالا دستشان از سفره ی رنگین نفت کوتاه شده است بر این انتصابات خرده می گیرند که جوان و بی تجربه هستند! اما جای سوال که آیا چنین نخبگان تحصیلی در نفت باید چه روزی و از چه جایی شروع می کردند؟
و چه زمانی بهتر از ایامی که بخاطر تحریم ها حجم فشار های مدیریتی نسبتا کمتر از زمان ازدیاد تولید است و این مدیران جوان در فضای آرام تر به علم مدیریت اجرایی بصورت تدریجی مسلط شدند و ضمن داشتن دانش تئوریک نفت به سلاح اجرا و تجربه ی اجرایی نیز طی نزدیک به دو سال گذشته مسلح شده اند.

عمده فشارهای متوجه ی مدیرعامل مناطق نفتخیز جنوب وقتی اتفاق افتاد که به یک باره و به خاطر تحریم ها حجم تولید نفت از سه میلیون بشکه به یک دهم یعنی نزدیک به یک دهم کاهش یافت و این یعنی کاهش درآمد سرشار سال های قبل به یک دهم علیرغم تورمی که پر آن به کالاهای گران سیستم های نفتی همچون ادوات استخراجی و سرچاهی و…نیز خورده است و فشار پیمانکارانی که از قبل از نفت طلبکار بودند و نیز حقوق پرسنل و…همه و همه بحران های خطرناکی بود که احمد محمدی که حالا دکترای خود را نیز تقریبا به پایان رسانده است به سلامت و با سربلندی از آنها بیرون آمد و نشان داد که حالا و بعد از ۲سال سخت و پر از بحران های تحمیلی مدیری کارکشته و قدرتمند شده است که می داند چگونه بزرگترین و مهم‌ترین سازمان و شرکت تولیدی کشور از هر لحاظ را اداره کند.
دکتر احمد محمدی که با آمدن خود روال عالیجناب بازی در نفت را پایان داد و فاصله ی مدیریت نفت با عموم جامعه را به طرز محسوسی کاهش داد در مبحث مسئولیت های اجتماعی نیز علیرغم کاهش درآمدهای نفتی کارهای قابل تقدیر بسیاری را به انجام رسانده است که در آینده ی نزدیک و در یک سلسله یادداشت دقیق و مستند به تفصیل به آن خواهیم پرداخت.

۲۱ فروردین۱۴۰۰/بابک طهماسبی

اشتراک گذاری در facebook
اشتراک گذاری در twitter
اشتراک گذاری در whatsapp
اشتراک گذاری در telegram

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

آخرین اخبار